Głównym wkładem Barbary Fredrickson w psychologię jest teoria poszerzania i budowania. Teoria ta zakłada, że emocje pozytywne, takie jak radość, zainteresowanie, wdzięczność czy miłość, pełnią inną funkcję adaptacyjną niż emocje negatywne. Podczas gdy emocje negatywne zawężają zakres myślenia i działania, przygotowując jednostkę do szybkiej reakcji (np. ucieczki lub walki), emocje pozytywne prowadzą do poszerzenia repertuaru myśli i zachowań. Osoba doświadczająca emocji pozytywnych jest bardziej otwarta poznawczo, kreatywna, skłonna do eksplorowania otoczenia oraz nawiązywania relacji społecznych.

Według Fredrickson, powtarzające się doświadczenia emocji pozytywnych prowadzą w dłuższej perspektywie do budowania trwałych zasobów jednostki. Zasoby te mogą mieć charakter psychologiczny (np. odporność psychiczna, optymizm), poznawczy (np. elastyczność myślenia), społeczny (np. sieci wsparcia, zaufanie) oraz fizyczny (np. lepsze funkcjonowanie układu odpornościowego). W przeciwieństwie do chwilowych efektów emocji, zasoby te utrzymują się w czasie i zwiększają zdolność jednostki do radzenia sobie z przyszłymi wyzwaniami oraz stresem.